Veel geblaat, weinig wol

Marketing 1.0. Je kent het vast wel: zenden. Schreeuwen als een marktkoopman. En als niemand iets koopt, ga je gewoon harder schreeuwen. We – of in ieder geval ik – zien dat vrijwel elke dag. Op Facebook. Op Twitter. En al die andere prachtige online kanalen die ons ter beschikking staan.

Vaak heb ik het gevoel dat deze praktijken eerder ‘roepen in de woestijn’ is. Niemand die het hoort. Of wellicht horen we het wel, maar luisteren we niet. En we handelen we er dan naar? Terwijl de marketeer aan de andere kant van de lijn er vaak vele duizenden euro’s in heeft geïnvesteerd.

Velen denken hier niet over na; ze ‘kijken af’ bij de buurman.Ze volgen de kudde en doen precies dat, wat het schaap voor hem/haar ook doet. Originaliteit is ver te zoeken. Zijn we dan geworden tot schapen en onderwerpen we ons aan dat kuddegedrag? Ik zie het helaas regelmatig. Ik vind het jammer. En ik vind dat het anders kan en anders moet …

Veel van het bovenstaande is voor velen – bewust of onbewust en soms zelfs helaas – (heel) herkenbaar. Maar … kijk eens écht kritisch naar jouw eigen manier van werken. Hoe doe jij dat? Doe jij de dingen zoals je ze altijd doet, of stel jij jezelf echt open voor verandering? Maak je jouw collega’s deelgenoot in jouw proces, of deel je enkel het resultaat? En scherm je jezelf daarmee niet af voor procesverbetering?

Varkens wassen en schapen scheren

Wellicht herken je dit: ik heb een paar jaar geleden eens in het openbaar een bericht op Facebook gedeeld over een uitdaging die ik had. Het leek een onoverkomelijk probleem en ik liep tegen mijn eigen barrières op. Ik kwam er niet uit in mijn eentje. Ik werd gek van mijzelf. Ik besloot om mijn Facebook vrienden om hulp te vragen. En ik vond dat doodeng. Want ik ontblootte mijn ziel en zaligheid en plein public.

Tot mijn grote verrassing (of was toch verbazing?) schoten mijn Facebook vrienden – waarvan ik sommigen al jaren niet meer ‘in the flesh’ had ontmoet – mij in groten getale te hulp. Ik kreeg meer dan 80 reacties op dat Facebook bericht. En een stroom Direct Messages, appjes en zelfs een paar telefoontjes. Natuurlijk zaten daar de standaard “Vent. Wat zeik je nou?!” reacties tussen, maar het merendeel was zeer behulpzaam.

Het luchtte enorm op om het probleem van mij af te schrijven. Bovendien leerde ik van dat hele proces, dat het tonen van mijn zwakte door velen werd gewaardeerd. Velen herkenden het probleem en konden goede adviezen geven. Ik was een gelukkig mens. Niet alleen door die adviezen, maar zeker doordat er zoveel mensen wilden helpen.

In de blog van Judith heb je ook kunnen lezen, dat wanneer je een probleem hebt waar je zelf niet uitkomt en je anderen om hulp vraagt, hulp uit vele, vaak onverwachte hoeken komt. En dat werkt heel bevrijdend. Maar waarom roepen we pas om hulp als het eigenlijk al te laat is? We hebben dan het probleem voor onszelf al gecreëerd. Waarom zou je het probleem niet voortijdig tackelen door anderen van te voren om hulp te vragen? Of zoals ik hierboven beschreef: door anderen deelgenoot maken in jouw proces. Dat proces is onderdeel van Working Out Loud.

Wollig?

Persoonlijk vond ik Working Out Loud altijd een beetje ‘too much’. Ik vond niet dat het bij mij paste. Ik vond het ‘wollig’. Ik zag de voordelen niet. Maar … nadat we door Orange Trail werden uitgenodigd om een bijdrage te leveren aan hun Working Out Loud evenement, ben ik in het diepe gesprongen. Ik ben ik heel bewust aan het WOL-en geslagen in het CMNL bestuur.

Omdat we een virtuele organisatie zonder kantoor zijn, gebruiken we Slack voor onze interne communicatie. Ik ben te pas en te onpas, dingen gaan delen waar ik mee bezig was. Ik liet mijn collega CMNL bestuursleden zien wat ik deed. En wat blijkt: het voorkomt dubbel werk. Het geeft mij en anderen inzicht in wat ik aan het doen ben. Ik heb zojuist een screenshot van deze blog gedeeld met mijn collega’s zodat ze weten dat er in de nieuwsbrief van morgen een linkje kan komen naar deze blog en die van Judith.

Ik kijk (soms zelfs met trots?) terug naar hetgeen ik heb gedaan. En het geeft mij in zekere mate een heel goede ‘stok achter de deur’ om de dingen te doen, die ik moet doen. En geloof me: die stok heb ik vaak meer nodig, dan ikzelf wil toegeven (zwaktes delen, remember?) Ik denk dat mijn collega’s het in meer of mindere mate van mij (zelfs mogen!) verwachten dat hetgeen ik voor CMNL doe, deel met de groep. Het is een soort vriendelijke ‘peer-pressure’. En ik moet bekennen dat ik dat heel prettig vind: ik heb voor CMNL in de afgelopen maand al meer mensen gebeld, dan in het half jaar daarvoor!

Als er één schaap over de dam is, volgen er meer

Ik merk dat Working Out Loud (voor mij) al aardig begint te werken. Ik vind het een fijn werkmethode. Bovendien vind ik dat ik dit – in mijn rol als Voorzitter van CMNL – gewoon moet doen. Ik moet toch weten waar ik het over heb, als we een evenement co-hosten over Working Out Loud? Lead by Example noem ik dat altijd. Of in tegenstelling op hetgeen Phil Collins bezong in ‘Jesus he knows me‘ van Genesis: “Don’t do as I say. Just do as I do!”

En ik hoop – en denk – dat wanneer ik anderen laat zien hoe het werkt en wat de voordelen zijn, zij dit ook gaan doen. Niet alleen het Working Out Loud, maar vooral ook dat ze mij deelgenoot maken van hun processen. Zodat het voor hun ook bevrijdend werkt.

Zodat we samen, nóg beter samenwerken om een nóg beter CMNL te kunnen zijn dat haar leden dient!

En natuurlijk hoop ik dat jij jezelf ook eens gaat verdiepen in Working Out Loud. Het biedt serieus interessante perspectieven en het levert je zoveel op!

Laat hieronder gerust een reactie achter ...