Herinnerleringen …

herinnerleringen

Morgen zetten we onze eerste schreden in alweer een nieuw jaar. Vanavond heffen we het glas, op wat de toekomst ons gaat brengen. We hebben allemaal goede voornemens, waarmee we vol goede moed het nieuwe jaar in stappen. We hebben allemaal herinneringen aan het jaar waarvan wij nu afscheid nemen, die we meenemen naar het jaar dat nu aanbreekt. Herinneringen die mooi en warm zijn, die we met een strikje erom een plaats hebben gegeven en koesteren. Maar wellicht ook herinneringen waarvan we eigenlijk liever willen, dat we die juist niet zouden hebben, maar waar we belangrijke lessen van hebben geleerd; ieder vanuit zijn of haar eigen perspectief.

vuurwerk-2014Het afgelopen jaar heeft mij veel herinneringen gegeven. Een prachtig en warm einde van 2013 en een euforisch begin van 2014; vuurrood gekleurd en bruisend van energie, met – letterlijk en figuurlijk – het meest fantastische vuurwerk dat je maar kan voorstellen. Magisch en onvergetelijk. Een herinnering aan intens gelukkige en warme eerste dagen van 2014. Een fantastisch begin van het nieuwe jaar. Een begin, waarbij ik mij bedacht dat werkelijk niets onmogelijk is. Dát zou mijn thema zijn voor 2014: “Niets is onmogelijk!” En dat bleek meer waar te zijn, dan ik mij had kunnen voorstellen …

“You just gotta ignite the light and let it shine …”


Afscheid …

lief-2014Het afgelopen jaar heb ik met de grootste pijn in mijn hart afscheid moeten nemen van de vrouw van wie ik onwaarschijnlijk veel heb gehouden. De vrouw die mij leerde wat échte passie en gedrevenheid is. Wat volledige en absolute beleving, inleving en overgave is. Met een openheid, oprechtheid en eigenwaarde die je zelden tegenkomt. Zij, bij wie ik volledig op mijn gemak was en bij wie ik weer mijzelf kon zijn. Zij, die mij leerde wat écht vertrouwen betekent. Ik heb het allemaal opnieuw geleerd en intens mogen beleven. En uit mijn handen laten vallen …

De pijn die zulk afscheid teweegbrengt, kan niet in woorden worden uitgedrukt. Laat staan dat ze in enige geschreven vorm te vatten zijn. Die pijn reflecteert enkel in tranen. Hoeveel pijn het afscheid ons ook heeft gedaan, ik ben gelukkig en dankbaar dat onze paden zich hebben gekruist, dankbaar voor alle dierbare herinneringen en bovendien dat ik van haar heb mogen houden en leren. Dat zal ik nooit vergeten!

“Die momenten vergeten, ik wil het niet weten …”


Meer afscheid …

alpedhuzes-2014

‘The Devil in Disguise’ bleek een perfect gevoel voor de timing van Murphy’s Law te hebben, want dit jaar heb ik ook afscheid moeten nemen van Alpe d’HuZes; de organisatie die de motivatie die ik al had om nooit op te geven, de afgelopen jaren nóg scherper heeft gesteld. Ik heb veel mogen leren van veel mensen die hebben (mee)gestreden – en van sommigen die nog steeds strijden – voor dit prachtige doel.

Ik heb mij in de afgelopen jaren tot het uiterste ingespannen om de (social media) communicatie van de Alpe d’HuZes organisatie te vormen en te professionaliseren. Soms leek het alsof ik twee full-time banen had, maar ik deed dat altijd vol overtuiging en met bijzonder veel plezier. Van de vier jaar dat ik de kar heb mogen trekken voor Alpe d’HuZes Social, had vooral het afgelopen jaar een intense en grillige leercurve; ik begrijp nu veel beter alle perspectieven en kritieken – niet enkel rondom de (media)crisis, die voor velen begon in augustus 2013, maar haar wortels al veel eerder in de grond hadden gevest.

Alpe d’HuZes bracht veel voldoening en gelukzaligheid, maar ook intens ongeloof en verdriet en bovendien vlammende woede. En hoe vreemd en pijnlijk dat schrille contrast ook is, ik ben daar erg blij mee; dat waren allemaal prachtige leermomenten.

Bovendien prijs ik mijzelf bijzonder gefortuneerd, dat ik mocht samenwerken met en leren van vooral de vrijwilligers van het eerste uur van het Alpe d’HuZes Social Media Team. Ik ben enorm trots op hun belangeloze inzet, passie en gedrevenheid. Daarnaast stonden zij mij – in voor en tegenspoed – terzijde met feedback en wijze raad. Ik voel mij daarom ook gesteund en gesterkt dat een groot deel van hen mijn keuzes delen, onderstrepen en dat wij gezamenlijk een fantastisch nieuwe uitdaging voor 2015 aangaan!

“We were the kings and queens of promise. We were the victims of ourselves …”


Een nieuw begin

harold-nuon-2014

Gelukkig heeft 2014 mij ook veel energie gegeven; metaforisch genoeg mocht ik op 22 april als hun eerste Community Manager in dienst treden bij Nuon; Neerlands grootste energieleverancier. Niet alleen uit de vacature bleek dat Nuon begreep dat Community Management een geheel andere discipline is dan ‘een beetje Twitteren en Facebooken’, ook de eerste gesprekken met mijn toekomstige collega’s waren veelbelovend. De eerste dagen – uiteraard met hooggespannen verwachtingen – voelden als een warm bad, waar ik meteen en vol enthousiasme ben ingesprongen!

Ik kreeg volledige vrijheid om Community Management bij Nuon te vormen naar mijn visie en ik kon mijn job de invulling te geven die ik nodig achtte; vooral in hetgeen ik het belangrijkste vind: het verbinden van – en vooral ook met – mensen. Niet enkel de interactie met onze klanten, maar ook het onderling verbinden van mijn collega’s; zorgen voor échte samenwerking. Immers, wanneer je als organisatie jouw markt als ‘Social Business’ wil benaderen, zal je toch echt eerst intern ‘social’ moeten zijn. Dat noem ik altijd de Forrest Gump Variatie: “Social is, as Social does.” En de uitvoering is eigenlijk heel simpel: ik vraag altijd gewoon “Hoe kan ik je helpen?”

Ik ben er bijzonder trots op dat in de maanden daarna, het aantal interne ambassadeurs gestaag groeide van ‘een paar’ tot ‘een paar handen vol’. Geïnspireerd door ambassadeurs, vroegen veel collega’s hoe zij konden bijdragen. Het resultaat werd een constante stroom van input, variërend van een link naar een interessant nieuwsbericht tot aan voorstellen voor forum topics en blogs. Soms zelfs al helemaal uitgeschreven, opgemaakt en voorzien van afbeeldingen!

Het belang van community werd onderstreept door Nuon Blijven Loont; het uiterst succesvolle loyaliteitsprogramma, geboren uit de vraag “Wat mogen wij voor jou veranderen?” Daar ben ik bijzonder trots op, want het onderstreept mijn visie op Community Management; verbind je op een open en eerlijke manier met je klanten.

Met ingang van 2015 mag ik ook voor Nuon Social gaan zorgen en wordt mijn takenpakket zo mogelijk nog groter. 2015 bij Nuon wordt een fantastisch en energiek jaar met nog meer spannende uitdagingen!

“It’s times like these, time and time again.”


Vrienden

vrienden-2014“Geluk zit in kleine dingen” maar eigenlijk zijn die kleine dingen vaak helemaal niet zo klein. Vrienden zijn een groot geluk. En geluk is een groot goed. Je vrienden zijn altijd bij je en ze zijn er altijd voor je. Dag en nacht. Echte vrienden. Vrienden waarmee je niet alleen koffie of een biertje kan drinken of zelfs een hele nacht mee kan doorhalen, maar die vrienden die je écht steunen wanneer dat nodig is. Die vrienden die niet alleen maar met je meepraten wanneer het even tegen zit of alleen luisteren, maar die vrienden die je ook vragen stellen. Vrienden die het openlijk voor je opnemen, maar die soms ook bijzonder kritisch zijn en je een confronterende spiegel voorhouden. Vrienden die je ervaringen en leermomenten hebben gegeven. Ik had ze heel hard nodig dit jaar.

Vrienden – oude en nieuwe – waarmee ik de prachtigste, diepgaande en soms bijzonder confronterende gesprekken had. Niet zelden tot diep in de nacht. We ontdekten een sterke onderlinge verbondenheid. Van die gesprekken die doordringen tot het diepste ‘waarom’; je bestaansrecht – waarom doe je dingen zoals je ze doet? Is dat eigenlijk wel goed? Is dat goed voor jezelf en/of voor anderen? En juist dat zijn prachtige verhalen; hierdoor ga je nadenken over jezelf en kom je tot échte verandering. Het is evident dat dit absoluut niet eenvoudig is, maar wanneer je zo diep naar binnen kijkt, blijken het generieke menselijke kernwaarden te zijn. Hoewel niet iedereen in staat is om dat te doen – en ik pretendeer ook helemaal niet, dat ik daar heel goed in ben – scheppen deze kernwaarden een sterke band.

2014 bracht mij ook een paar heel goede nieuwe vrienden. Hij van wie ik in eerste instantie dacht dat hij gewoon ‘een aardig fietsmaatje’ was, bleek meer overeenkomsten te hebben dan alleen onze leeftijd. En hij die in senioriteit tien jaar voorsprong heeft, bleek een enorme steun en zette mijn perspectief scherp op het moment dat ik het zwaar had met mijn beklimmingen. Zij, die in voorgaande jaren een zelfde zware beklimmingen had gedaan en nu haar kind bijstaat die tegen kanker vecht, gaf mij wellicht nog wel het meest indringende advies van het afgelopen jaar: “Vijf stappen vooruit en vier stappen terug, is nog steeds één stap vooruit!”

Ik prijs mijzelf intens gelukkig met mijn vrienden. Mijn échte vrienden, jullie die al heel lang naast mij lopen. En jullie die ik onderweg ben tegengekomen. Jullie, die op enige manier deelgenoot zijn geweest van deze onwerkelijke rollercoaster ride die 2014 was. Zonder jullie had ik nooit geleerd, wat ik het afgelopen jaar heb geleerd. Jullie weten wie jullie zijn. Hartelijk dank voor jullie vriendschap! Ik weet zeker dat 2015 nog meer moois voor ons in petto heeft.

“Come together. More than ever …”

Natuurlijk was Murphy nog niet klaar met het ten uitvoer brengen van zijn wet. Het kan altijd erger. Op het moment dat ik zelf nét een beetje begon op te krabbelen en bovendien fantastisch nieuws te horen kreeg dat iemands neefje spontaan van kanker genezen was verklaard, kreeg ik van een van mijn collega’s en inmiddels geworden goede vriendin, het bericht te horen dat ik de afgelopen jaren – helaas en tegen wil en dank – al veel te vaak te horen heb gekregen. Kanker. En niet zo maar; ze bleek een hersentumor te hebben …

En Murphy bleek bij de uitvoering van zijn wet, ook zijn pijlen op haar te hebben gericht; niet alleen was daar het onwerkelijke verdriet van het einde van haar relatie kort naar haar diagnose, maar tijdens de verschillende testen in het ziekenhuis bleek het zeer waarschijnlijk dat zij ook Multiple Sclerose zou hebben. En op dat moment wordt alles gerelativeerd; wat zeik ik nou? En wie heeft er nog meer iets te zeiken?

Ik kan niets voor haar doen; ik ben geen arts. Ik kan haar niet helpen en ik kan haar – hoe graag ik dat ook zou willen – zeker niet genezen. Ik kan er alleen voor haar zijn, naast haar staan en haar steunen in haar strijd. En dat ga ik doen!

“You’ve got a friend …”


Vader

papa-20142004 – tien jaar geleden alweer. Dit jaar was het alweer tien jaar geleden, dat mijn vader overleed. Onwerkelijk. Zo lang geleden alweer. Het lijkt als de dag van gisteren dat we nog samen in de tuin stonden. Herinneringen aan mijn vader … ik heb er zo veel. En juist het afgelopen jaar heb ik veel van die herinneringen laten binnenkomen. Samen naar vliegveld Teuge, waar mijn vader vloog. Voetballen met mijn vriendjes op het trapveldje achter ons huis, vissen met een bamboe hengel en dan een snoekbaars van een halve meter aan de haak slaan waardoor de hengel afbrak.

Samen met mijn vader en Opa Kornegoor tuinieren in de volkstuin van opa en dan cassis drinken bij opa en oma. Samen schaalmodellen van oude vliegtuigen in elkaar zetten, er een per ongeluk op de grond laten vallen waarop mijn vader reageerde: “Ach … dan kopen we er toch gewoon nog eentje!” Samen tekenen en schilderen, waarbij mijn vader steevast brandweerauto’s tekende. Aandachtig en gespannen luisteren naar zijn verhalen over de Tweede Wereldoorlog die hij zelf had mee gemaakt om daarna samen naar ‘The Longest Day’ te kijken.

De regelmatige pubertijd discussies over het accepteren van zijn vaderlijk gezag of zijn afkeurende blik wanneer ik het weer eens met mijn moeder aan de stok had. Roken in de schuur achter het huis; mijn vader met zijn karakteristieke pijp en ik met een shaggie. Vaak met koffie erbij. Soms met een biertje. Maar altijd filosoferend of soms zelfs discussiërend over ons ‘waarom’. De dag dat ik bij mijn vader in het praktijklokaal, zelf mijn roestige oude Tomos 4TL mocht overspuiten. In fonkelend paars. Terwijl mijn vader er hoofdschuddend naar stond te kijken, maar achteraf toch best trots was dat ik mijn oude brommer zo strak had gespoten.

Het niet mogen rijden in zijn auto totdat ik werkelijk het roze papiertje in mijn handen had. En dan de volgende dag samen de eerste kilometers rijden in zijn beige Ford Sierra. God wat was dat ding lelijk, maar die eerste kilometers vergeet ik nooit meer! En natuurlijk zijn oude jazz-gitaar waarop ik mijn liefde voor het instrument ontdekte, waarop ik heb leren spelen en die nu een prominente plaats heeft in mijn huis. Maar de mooiste herinnering die ik van hem kreeg was vliegen. En soms – wanneer ik tussen de wolken vloog – leek het net alsof hij naast mij vloog.

Ik mis je pap. Maar ik weet dat je mijn ‘wingman’ bent en altijd naast mij vliegt.

“All the way up in heaven …”


Arthur

arthur-2014

Het grootste geluk in mijn leven is Arthur. Hoewel ik hem niet iedere dag een knuffel kan geven, vervult hij al meer dan negen jaar mijn leven met liefde en trots. Net als ik heeft Arthur de afgelopen jaren een flinke klim gemaakt; hij heeft veel geleerd en hij is enorm gegroeid. Niet alleen in de lengte maar vooral persoonlijk. Natuurlijk is hij fysiek veel sterker geworden (dat merk ik wel tijdens onze stoeipartijtjes), maar zeker ook emotioneel. Hij heeft een grote interesse in hoe dingen werken, accepteert niet zonder meer status quo en vraagt zichzelf (en mij) continu waarom dingen zijn zoals ze zijn. Hij is een denker en dat vind ik prachtig om te zien; ik kan intens genieten wanneer ik zie dat hij iets opmerkt, er vervolgens iets in zijn hoofd omgaat om daarna juist die vraag aan mij te stellen waarop ik niet direct een antwoord kan formuleren.

Afgelopen jaar mocht hij een spreekbeurt geven. En die zou niet gaan over straaljagers of dinosaurussen. Arthur’s spreekbeurt moest gaan over zijn glutenvrije dieet. Tijdens zijn spreekbeurt deelde hij glutenvrije koekjes uit en mochten zijn klasgenootjes ook allemaal proeven van zijn glutenvrije brood, om er vervolgens achter te komen dat glutenvrij helemaal niet gek smaakt. Hooguit een beetje ‘anders dan anders’. Zijn spreekbeurt heeft Arthur enorm geholpen om in de klas – en zelfs bij de juf! – begrip te krijgen voor waarom hij geen traktaties nam. En het mooie is dat de kinderen in de klas nu speciaal voor Arthur, een glutenvrije traktatie meenemen wanneer zij jarig zijn.

Arthur begin een echte kerel te worden. Hij is meer inlevend geworden. Hij ziet meer en hij heeft meer aandacht voor de dingen en mensen om hem heen, dan vorig jaar. Het meest prachtige voorbeeld hoorde ik afgelopen zomer: Arthur was naar een ‘kids only’ voorstelling in de bioscoop. Toen hij in de rij stond om popcorn te kopen, stond er een jongetje naast hem die geen geld bij zich had om iets te kunnen kopen wat hij tijdens de voorstelling kon verorberen. Arthur vertelde zelf dat hij toen een extra grote emmer popcorn en een extra grote cola heeft gekocht en dat met het jongetje heeft gedeeld. Als of het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het eigenlijk ook. Maar mijn hart smolt …

Dank je wel dat je mijn zoon wil zijn, maatje. Ik ben ontzettend trots op je en hou enorm veel van jou!

“Everyday, I love you more … “


Hartelijk dank

the-storm-2014

Voor velen stonden de afgelopen feestdagen in het teken van feesten en familie. Voor mij stonden deze dagen juist in het teken van reflectie en terugkijken op verschillende leermomenten. De dagen voor Kerst ben ik verhuisd. Het is tijd om herinneringen daar te laten, waar ze zijn gemaakt. Het was er tijd voor. Het moest nu. Maar ik neem ze mee in mijn hart …

Ik prijs mijzelf intens gelukkig met hoe ik het afgelopen jaar heb ervaren. Alle momenten, alle mooie herinneringen, alle moeilijke uitdagingen. Ze moesten er zijn. Het is het mij allemaal waard geweest. Ik heb verloren en gewonnen en bovendien heb ik er bijzonder veel van geleerd.

Hartelijk dank aan iedereen die, op enige manier deelgenoot is geweest van deze onwerkelijke rollercoaster ride die 2014 was. Zonder jou had ik nooit geleerd, wat ik het afgelopen jaar heb geleerd. Ik ben een gezegend mens. Hartelijk dank!

Op naar een nieuw jaar! Op naar 2015!

“Some things only can be made in the storm …”

4 reacties op “Herinnerleringen …

  1. Ik dacht, o wat leuk een “stukje” van Harold lezen even tussen het werk door. Zit ik hier gewoon lekker met tranen in mijn ogen. Warm en mooi stuk van je Harold. Ik wens je een heel mooi 2015 toe waarin we elkaar zeker weer gaan zien. Warme groet, Peter

  2. Prachtig geschreven Kippie! Al het beste voor het komend jaar! En inderdaad: soms is het niet erg iets moois te verliezen. Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad… (Rowwen Heze)

  3. Zit ik hier in alle vroegte op nieuwjaarsdag je “stukje” te lezen. Wat mooi vertaald allemaal en wat een enerverend jaar. Voor 2015 heb ik zelf iets van ‘wat komt dat komt’ en verder maak ik geen plannen. Behalve genieten en nadenken. Veel geluk met alles en geniet van alle veranderingen van je zoon. Het gaat hard en ik moet soms nog stiekem lachen om wat de jeugd zegt en denkt. Alle leeftijden zijn leuk en uniek.

    xxx

Laat hieronder gerust een reactie achter ...