Inspiratie …

inspiratieEen paar weken gelezen las ik een column over inspiratie. Of liever, over het gebrek aan inspiratie. Van zo’n columnist (deze is ook nog Social Media Specialist) die schrijft voor de krant. Natuurlijk verwacht je dan diepgaande epistels van een zeldzaam literair kaliber, die stof tot nadenken geeft of waarbij je wordt aangezet tot (inter)actie. De column die ik las was ook van een zeldzaam kaliber: een stuk tekst waarmee de gemiddelde leerling van een LBO Zwakstroom mee terug naar huis wordt gestuurd. Immers: Microsoft Word of Google Docs maakt je wel opmerkzaam op je spelfouten, maar helpt je niet met stijl en grammatica. Dat blijkt vaak toch wel moeilijk. En dan heb ik het nog niet eens over de inhoud …

Saillant detail: de naam van de auteur, bovenaan de column was ook nog eens verkeerd gespeld. Natuurlijk. Werkelijk hilarisch. Maar goed … dat terzijde.

Inspiratie is voor amateurs!

Je kan natuurlijk gewoon gaan zitten wachten (of ga anders gewoon lekker liggen) totdat de donkere wolken van jouw ‘writersblock’ rond je hoofd verdwijnen en de zonnestralen van inspiratie je geest weer verwarmen, maar de meeste columnisten of schrijvers – waarvan ik overigens zeker niet pretendeer dat ik mijzelf in hun gelederen kan (of zelfs mág) scharen – zullen dan simpelweg niet schrijven. Of in ieder geval niet daar over schrijven. En al helemaal niet op dat moment. Sterker nog (zoals Theo Maassen stelt): zij zullen daar dan juist wél over schrijven. Want juist een gebrek aan inspiratie, inspireert! Juist het gebrek aan inspiratie zal een auteur die dit lot moet ondergaan, drijven tot een zekere wanhoop. En het juk der wanhoop naar inspiratie doet pijn. Veel pijn. Dat is niet alleen het lot van schrijvers. Iedereen heeft daarmee te maken. Iedereen is op enig moment betrokken bij een creatief proces. Daarom zullen velen deze pijn herkennen. Is die pijn erg? Nee, helemaal niet. Juist de pijn die deze wanhoop met zich meebrengt is goed. Die wanhoopspijn inspireert, want het geeft je prachtig en creatief materiaal om over te schrijven. Ernest Hemingway – één van ‘s werelds grootste auteurs in de voorgaande eeuw – beschreef dit proces bijzonder scherp en treffend: “Write hard and clear about what hurts!”

chuck-close-inspiration“Inspiration is for amateurs; the rest of us just show up and get to work”, stelde Chuck Close – de volgens eigen zeggen nog nooit enige vorm van ‘block’ heeft gehad – toen hij werd geïnterviewd voor het boek Inside the Painters Studio. Met deze uitspraak stelt hij dat arbeidsethos superieur is aan inspiratie. En hij heeft gelijk. Sterker nog: hij leeft volgens het geloof dat inspiratie voort komt uit activiteit en dat je door gewoon je werk te doen, tegen andere zaken aanloopt en deuren opent die gesloten zouden zijn wanneer je ‘op zoek gaat’ naar inspiratie. “Ik geloof dat het creatieve proces bevrijdend werkt en dat je niet elke dag het wiel opnieuw hoeft uit te vinden. Wanneer je volhoudt en gewoon elke dag je werk doet, kom je er écht wel!”

Met het bovenstaande, stelt Chuck Close dat inspiratie gelieerd zou zijn aan ervaring. En dat je ervaring krijgt door gewoon je werk te doen. Daarmee is “Just show up and get to work” een geweldig motto, zeker wanneer je een beroep met enige creativiteit uitoefent. En vooral wanneer je daar goed in wil worden.

pablo-picasso-inspirationBovenstaand citaat van Chuck Close herinnert (ook) aan een citaat van Pablo Picasso: “Inspiratie bestaat. Je zal het vinden wanneer je werkt.” Daarmee zegt Picasso eigenlijk dat inspiratie en daardoor wellicht zelfs geweldige ideeën en eureka momenten, voortkomen uit activiteit. Maar, je moet in ieder geval wel een beetje nadenken over het onderwerp of probleem voordat je een creative oplossing vindt. En het maakt echt niet uit, welk beroep je uitoefent; elk beroep kent creativiteit, omdat elk beroep uitdagingen kent waarvoor een oplossing moet worden bedacht. Staren naar een blanco vel papier of een leeg scherm helpt je niet inspiratie te vinden. Denk. Schrijf. Teken. Doodle. Ga naar buiten. Luister naar muziek of kijk desnoods naar televisie. Pas dan geef je jouw muze een kans om je te vinden …

Ergo: je kan wachten op inspiratie, maar als je – wat je werk ook is – gewoon je werk doet zal je inspiratie vinden. Immers, het gezegde luidt: “werk is negentig procent is transpiratie en tien procent inspiratie.” Of je bent gewoon niet goed in je werk. Dat kan ook …

Zonder inspiratie geen motivatie

Je kan je jezelf natuurlijk afvragen wat het doel is van een column over een ‘gebrek aan inspiratie’. Je kan je dat zelfs afvragen van dit artikel. Schrijven over inspiratie? Of over een ‘gebrek aan inspiratie’? Op zich is dat nog best een pakkende titel, maar dan verwacht ik een Call to Action waarmee ik – wanneer ik mijn eigen situatie zou herkennen in die titel – wordt aangezet tot actie of nadenken. Ik verwacht dat ik door die Call to Action word gemotiveerd (of in ieder geval word geïnspireerd) om mijn inspiratieloos patroondenken te doorbreken. Ik verwacht dan geen onsamenhangend lulverhaal over een gebrek aan inspiratie, dat mij alle hoeken van de donkere kamer des inspiraties laat zien, maar niet het licht schijnt op de uitgang. Ironisch genoeg, heeft die column mij wel aangezet tot nadenken over inspiratie; wat is inspiratie nu eigenlijk?

De Oxford Dictionary definieert inspiratie als volgt: “het proces van mentale stimulatie, waardoor je wordt aangezet tot actie of gevoel, specifiek iets dat creatief is.” Algemene consensus is dat mensen vaak bij willekeur worden geïnspireerd. We zien inspiratie dus eigenlijk als een gevoel dat ons per ongeluk treft. Alsof je wordt getroffen door bliksem. Hoewel dat in sommige gevallen natuurlijk best zo kan zijn, vertaalt bovenstaande definitie dat inspiratie in feite een proces is, waarin we mentaal worden gestimuleerd (geïnspireerd) om iets te doen. Daarbij is het belangrijk dat we ons realiseren dat – of in ieder geval leren hoe – we dat gevoel naar boven kunnen halen, wanneer we dat nodig hebben.

Bovenstaande definitie toont eveneens aan dat inspiratie (mentale stimulatie) en motivatie (aangezet worden tot actie) hecht met elkaar zijn verbonden. Immers, wanneer je wordt geïnspireerd ben je eerder – of wellicht zelfs beter! – in staat om actie te ondernemen. Door inspiratie word je gemotiveerd.

Zoals je hierboven hebt gelezen, stelt Chuck Close dat de meesten van ons gewoon werk te doen hebben. Daarmee komen wij in een proces, dat ons inspireert. Wanneer je passie voelt voor hetgeen je doet, ben je gedreven en op termijn (hopelijk) zelfs goed. Dan wacht je niet totdat je wordt geïnspireerd. Dan gebeurt dat automatisch. Je praat met mensen in je omgeving; je familie en vrienden, je collega’s en/of je vakgenoten. Of is er wellicht een causaal verband tussen die mensen en je gebrek aan inspiratie?

lightbulb-inspirationInspireer jezelf – inspireer anderen

Schrijven over een gebrek aan inspiratie? Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee; volgens mij doe ik dat nu ook. Maar ik zou er dan voor zorgen dat ik het probleem omdraai; ik zou niet het gebrek aan inspiratie omschrijven, maar het gevoel beschrijven wat dat gebrek aan inspiratie met mij doet. Hoe ik er mee omga. Of hoe ik het had opgelost. Sterker nog: ik zal dat hieronder doen, door te schrijven over hoe ik word geïnspireerd. Immers: Lead by Example.

1. Heel in het begin van mijn leven werd ik geïnspireerd door mijn vader; hij liet zien hoe ik dingen het beste kon doen. Toen ik ouder werd, kreeg ik natuurlijk mijn eigen gevoel en mening en daardoor een ander perspectief. Ik ging zelf nadenken over de dingen die ik voelde en deed. Ik ging op zoek naar anderen die met dezelfde uitdagingen te maken hadden. Of zij die een dergelijke uitdaging al het hoofd hadden weten te bieden. Daardoor kon ik van hen leren. Soms was ik het met hen eens. Meestal niet. Dat bracht mij op andere gedachten, waardoor het proces zich herhaalde en ik op zoek ging naar weer anderen die mij inspireerden. Dit proces werkt voor mij in feite als een perpetuum; zo ging ik van Bill Gates, via Richard Branson naar Mark Zuckerberg. En op een geheel ander niveau ging ik van Albert Einstein, via Mahatma Gandhi naar Simon Sinek. Daarnaast word ik dagelijks geïnspireerd door familie, vrienden, collega’s en vakgenoten. En mijn vader is er altijd – ook nu hij daar is, waar ik vlieg – met zijn levensmotto “Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.”

Ergo: mensen maken het verschil!

2. Het bovenstaande proces beschrijft vooral een manier van denken. Die manier van denken vind ik prettig, maar die is niet heilig. Laat staan dat mijn mening heilig is. Ik ben het niet vaak (vakinhoudelijk) eens met mensen als ik over ‘ons vak’ praat. Ik heb een heel sterke visie op – en mening over – mijn werk. Zéker over mijn werk. Ik vind dat ik die ook moet hebben, want ik heb een heel duidelijke opdracht en verantwoordelijkheden bij Nuon en daarnaast mag ik een kar trekken waarop een heel divers team meerijdt. Ik kan dus niet alleen zeer stellig zijn over hetgeen ik wil bereiken (ik schijn daar zelfs mensen mee te inspireren); ik moet dat zelfs doen. Ik weet heel goed wat ik wil, waar ik heen wil en hoe ik dat wil doen. Hoewel ik erg stellig kan zijn en soms zelfs extreem vasthoudend, wil dat niet zeggen dat ik niet open sta voor de mening van anderen. Maar je moet van goede huize komen wil je mij van gedachten laten veranderen. Des te mooier vind ik het, wanneer juist dát gebeurt! Dat betekent dat ik op een andere manier naar dingen ben gaan kijken. Dat ik anders ben gaan denken. Dat ik dingen heb veranderd. Als jou dat lukt, heb ik diep respect voor je. Want dan heb je een verschil gemaakt in mijn leven! En dat geldt zowel zakelijk als privé.

Ergo: nadenken over veranderingen is bijzonder inspirerend!

3. Door deze ervaringen verander je. Je vergaart kennis. En kennis is macht. Schijnbaar nog steeds. Maar kennis is in essentie waardeloos, wanneer je die niet deelt met anderen. Hetzelfde geldt voor ervaringen; ervaringen worden mooier wanneer je die deelt met anderen. Wanneer je die kennis en ervaringen voor jezelf houdt, heb je er alleen zelf wat aan. Rekening houdend met het bovenstaande – “mensen maken het verschil en nadenken over veranderingen is bijzonder inspirerend” – kan je anderen in jouw omgeving inspireren, door jouw ervaringen te delen. Daarmee maak je niet alleen jouw eigen ervaringen rijker – want anderen kunnen door hun perspectieven op jouw ervaringen te delen, bijdragen aan de verrijking van jouw ervaringen – maar vice versa werkt dat exact hetzelfde; door jouw ervaringen te delen met anderen, verrijk je de ervaringen van anderen. Door dit te doen, zul je wellicht (ik denk zelfs ‘ongetwijfeld’) andere perspectieven krijgen. En juist dat inspireert niet alleen jou, maar zeker ook anderen.

Ergo: deel je ervaringen!

duck-lead-by-exampleLead by Example!

Dus: Lead by Example! Laat zien hoe het wél moet! Natuurlijk heb je als leider (ik krab even achter mijn oor) je zwaktes en onzekerheden. Die heeft iedereen. Ik ook. Maar moet je schrijven over een gebrek aan inspiratie, wanneer je een Social Media Specialist bent en in een Social Media Team werkt, waar je wordt geacht om de kar te trekken? Om te leiden, om te inspireren en te motiveren? Ik denk het niet. Dat maakt je ongeloofwaardig als leider. Maar ach … zolang je dat in het lokale suffertje schrijft is er eigenlijk niets aan de hand. Immers, je schrijft niet voor het Parool!

Heb ik je zo genoeg geïnspireerd? #lol

2 reacties op “Inspiratie …

Laat hieronder gerust een reactie achter ...